X
تبلیغات
رایتل

به احترام همین لحظه، زندگی کنیم

از کودکی یادمان داده بودند پول هایمان را توی قلک های کوچک، از دید و دسترس همه حتی خودمان، قایمش کنیم. ما هم شده بودیم برده ی این قلک ها با آن ظاهر نچسبشان. حتی کم ارزش ترین سکه هایمان را سُر میدادیم توی دهان قلک زشت، به امید روزی که پول هایمان بیشتر و بیشتر می شوند و بتوان چیزهای خوب و بزرک باهاشان خرید و لذت برد. 

از آن طرف، توی مدرسه یا توی راه، با حسرت نگاه می کردیم به بستنی های یخی و ترشک های کثیف خوشمزه و بچه هایی که خندان و با لذت، پاستیل هارو به نیش می کشیدند و می خندیدند. و از خواسته ی دل کوچکمان، دچار چنان عذاب وجدانی می شدیم که هیچ آدم بزرگ 40-50 ساله ای هم در طول عمرش تجربه نکرده باشد. 

قلک که پر می شد، همه ی ذوقمان این بود که با پولش چه چیزی می شود خرید. نتیجه اش یا پوشاک بود، یا کیف، یا آخرش یک چیزی برای مدرسه و همین جور چیزها. دقیقا وسایلی که اگر پول هم جمع نمی کردیم، مامان و بابا می خریدند برایمان.

تنها حاصل این داستان، آن عذاب وجدان بود و حسرت خوشی های کوچک و یک عادت. 

عادت از دست دادن شیرینی لحظه هایی که می شد خوش بود و خندید از ته دل. 

عادت فکر کردن به فردا و از یاد بردن امروزی که دارد آرام آرام دورتر می شود.

عادت کردیم که انگار...

انگار زندگی ما قرار است از همین دو روز بعد آغاز شود.

نظرات (3)
دوشنبه 4 بهمن 1395 ساعت 20:05
آره...خیلی ناراحت کننده بود :(
امتیاز: 0 0
پاسخ:
عوضش ماهی عزیز که خوب بلده با نیش باز، زندگی کنه. کلی هنره این
یکشنبه 3 بهمن 1395 ساعت 21:53
گاهی هم پول های توی قلک، نصیب کسی دیگر می شد!
و چقدر ناراحت می شدیم!!!!
امتیاز: 0 0
پاسخ:
آخ این دیگه خیلی درد داشته حتما.
یکشنبه 3 بهمن 1395 ساعت 21:40
:)) هیچ وقت نتونستم طاقت بیارم تا یکی از این قلکای لعنتی پر بشن. همیشه وسط کار شکستم و رفتم قاقا لی لی خریدم.
امتیاز: 0 0
پاسخ:
واقعا آفرین بهت :تشویق:
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد